Nev‘-i Beşer

Mülküm dediğin şu cihân bâkî diyâr değil,

Tahtın da tâcın da bu âlemde pâyidâr değil.

Bir katrede ummân gizli, bir zerrede mihr-i ezel;

Her zerre üstünden esip geçtiğin gubâr değil.

Gül sana açılmaz yalnız, bülbül sana söylemez;

Her cân senin hükmündeki bîçâre şikâr değil.

Kuşun da yuvası var, kurdun da bu dağda payı;

Kâinat insanoğlunun ördüğü hisâr değil.

Baltan inerken bir âlem sarsılır köklerine dek;

Her dal bir âşiyândır, her kök kuru damâr değil.

Suyun aynasında senden sonra doğacak yüzler var;

Bugünkü rahat, yarını yakmağa ihtiyâr değil.

Bir lokmayı sırf kendi alın terin sanıp böbürlenme;

Onda güneş, hâk ü yağmur var; yalnız kâr değil.

Kalbin sen uyurken dahi fermân-ı Hak’la vurur;

Nefes dediğin senin elindeki iktidâr değil.

Hakk’ı bilen öz varlığını mutlak mı sanır hiç?

Aczinle barış; kulluk insan için âr değil.

Târîhi yalnız zaferin altın nakşı sanma sen;

Her taşta yetimlerin âhı var, iftihâr değil.

Mazlûmun âhı varsa eğer kubbenin altında,

Adl ile kurulmamış saltanat itibâr değil.

Zulmün başı kılıç değil, bir canı eksik görmektir;

Zulme bakıp susmak tarafsız bir karâr değil.

İlim edepsiz elde nûr olmaz, zehr-i mâr olur;

Her keşf gelecek nesle güzel bir yâdigâr değil.

Her yüzde görünmez bir iklim, her dilde saklı yara;

Her suskunluk rızâ, her tebessüm bahâr değil.

Bir babanın sustuğu yerde oğluna duvar kalır;

Mîras yalnız altın, mücevher, bağ u bâr değil.

Ey dil, emanet bil bu cânı; ölüm erişince gör:

İnsan bu kervansaray içinde hünkâr değil.